VROUWELIJKE ALOPECIA | MIJN VERHAAL | MIJN STRIJD tegen alopecia

Vandaag wil ik vertellen wat mijn weg is geweest, mijn traject met haaruitval. Ik wil duidelijk maken dat ik geen enkel professioneel medisch advies wil geven, maar alleen mijn verhaal wil vertellen voor het geval het je helpt als je het zelf doormaakt.

Ik zal verschillende foto's gebruiken, want ik had zelf graag echte foto's gezien van vrouwen die dit doormaakten, omdat ik me dan een realistischer beeld had kunnen vormen van wat mijn toekomstperspectief zou zijn, maar dit soort content is moeilijk te vinden.

In mijn geval ga ik hier voor de camera zitten, want ik vind het helemaal niet beschamend en ik weet dat er vrouwen zijn die hieraan lijden, voor het geval het hen helpt. Ik vind het niet erg om te laten zien hoe mijn haar er nu uitziet en hoe het in het verleden was.

Er zijn een paar foto's die ik zelfs moeilijk vind om te bekijken, maar ik hoop dat dit artikel je helpt als je last hebt van haaruitval of aan een vorm van vrouwelijke alopecia lijdt.

Zo ziet mijn haar er nu uit. Het haarverlies is duidelijk; het is niet super gevorderd, maar ik vind het wat moeilijk om zo de straat op te gaan, vooral op regendagen of zodra het haar een beetje vetter is.

Het is dus moeilijk, ik heb er geen oplossing voor, en daarom gebruik ik nu een haarprothese.

Vanaf hier is mijn bedoeling, zoals ik zei, simpelweg dat je ziet wat het gebruikelijke traject is in het geval van androgene alopecia, om een beetje te vertellen hoe het begon, voor het geval het je bekend voorkomt en je helpt.

Kindertijd met alopecia

Als we terugkijken naar mijn kindertijd, moet ik zeggen dat ik nooit heel veel haar had. Als mijn moeder een vlecht in mijn haar deed, was die vrij klein; mijn klasgenoten zeiden dat het op een toiletborstel leek, ze waren "heel aardig" (let op de ironie). Maar goed, het heeft me ook nooit veel geraakt.

Mijn moeder had weinig haar, mijn oma ook, mijn familieleden ook, dus ik dacht niet dat het iets heel belangrijks was.

Adolescentie met alopecia

De eerste verandering die ik met mijn haar opmerkte, was toen ik mijn menstruatie kreeg. Mijn haar werd veel vetter; eerder waste ik het om de vijf dagen, misschien zeven, en zodra de puberteit of adolescentie begon, moest ik het bijna elke dag wassen. Dat was dus de eerste verandering, maar ik merkte ook geen enorme verandering in de dichtheid.

Dit is de eerste foto die ik laat zien en zoals je kunt zien, ik denk dat ik 17 of 18 ben, zie je wel, hoewel de foto niet zo goed is, een beetje het begin van een opening in de middenscheiding.

Omdat ik niet veel haar had, gaf ik er ook niet veel belang aan, maar nu, achteraf gezien, kan ik beginnen te zien dat het probleem toen al begon, precies in de adolescentie, en vanaf toen was het meer van hetzelfde: de scheiding gaat steeds verder open en als het haar wat schoner is, ziet het er een beetje beter uit en als het wat vuiler is, ziet het er wat slechter uit

Op dat moment begin ik al te proberen de scheiding naar de andere kant te doen, ik probeer op de een of andere manier een haarspeld te gebruiken om dat gebrek aan haar te bedekken en vanaf daar begint het steeds meer op te vallen.

Mijn bruiloft met alopecia

Een van de zorgen van vrouwen met alopecia is misschien wat te doen op de dag van de bruiloft. Hoe doe je het kapsel?

Ik had liever mijn haar los gedragen, maar ik had niet genoeg haar om het los te dragen, dus een opsteekkapsel was ideaal.

Op deze foto kun je zien dat er achter de veren een haarstukje zit, en dat is grappig, want ik had er nooit bij stilgestaan, maar ik heb een haarstukje gebruikt, alleen voor de dag van de bruiloft en als je naar de voorkant kijkt, zie je het gebrek aan haar.

Ik merkte het haarverlies voor het eerst op toen ik 26 was, waarschijnlijk omdat een kapster het me vertelde, niet omdat ik het zelf doorhad, en toen liet ik voor het eerst highlights zetten, lichte streepjes om het haar dimensie te geven en te laten lijken dat er wat meer was.

Angst om naar de kapper te gaan

In die tijd begon ik al een beetje bang te worden om naar de kapper te gaan, omdat ze me zouden zeggen dat ik iets verkeerd deed, dat ze mijn haar met te heet of te koud water wasten, dat de shampoo verkeerd was, enfin, al die dingen die ik al heb verteld, maar ik denk dat het daar de eerste keer was dat ik me ervan bewust werd dat er iets aan de hand was.

Alopecia vanaf mijn 30e

Op mijn 30e besluit ik weer terug te gaan naar kort haar met een pony, die ik lange tijd heb gedragen om het haarverlies te bedekken of om de kale plekken zo min mogelijk te laten zien, vooral aan de voorkant.

Een jaar eerder had ik een permanent laten zetten, opnieuw om volume te geven en waarschijnlijk op advies van een kapster, maar ook dat heeft nergens toe gediend.

Ik dacht... ik heb al weinig haar, als ik het verpest door meer behandelingen te doen, wordt het erger, dus vanaf mijn 30e begon ik mijn haar vrij kort te dragen zodat het er niet zo schraal uitzag.

Zwangerschap met alopecia

Aan het begin van de zwangerschap kun je zien dat ik de scheiding naar de andere kant heb geprobeerd te dragen, maar de opening is vrij duidelijk te zien, en later, toen ik bijna ging bevallen, kun je een beetje meer haar zien.

Ik zie het als met meer glans, maar je kunt op deze foto zien dat het nog steeds naar meerdere kanten opengaat; je merkt dat het veel meer glans heeft, maar het haarverlies is ook nog steeds vrij duidelijk.

Ik had het gevoel dat ik tijdens de zwangerschap mijn haar een stuk beter had.

Nadat ik de baby had gekregen, knip ik mijn haar weer af en de eerste maanden zag ik mijn haar nog min of meer goed, en zoals ik zei, zelfs met meer glans en als met meer hoeveelheid.

Vanaf het moment dat de baby ongeveer vijf of zes maanden is, treedt er sterke haaruitval op, dus ik heb geen foto's, want het is moeilijk om foto's te maken als je je niet goed voelt of je niet mooi genoeg vindt.

Tegen de 40 met alopecia

En dit is de foto die ik niet graag zie, want je ziet helemaal de hoofdhuid en het is enorm uitgedund. Hier ben ik 36...

Ik denk dat dit een moment is waarop ik besluit niet meer op foto's te staan, sterker nog, ik vind het moeilijk om er foto's van mij tussen te vinden. Vanaf dat moment begin ik hoeden en mutsen te dragen, alles wat ik kan bedenken om mijn alopeciaprobleem te proberen te bedekken en zodat het minder opvalt.

Dus hier op mijn 36e zijn er 10 jaar verstreken sinds die eerste keer waarin ik me er min of meer van bewust ben dat er een probleem is, omdat ze het me bij de kapper zeggen, en zo'n 10 jaar sinds ik veranderingen begin te krijgen, laten we zeggen hormonale, die mijn haar beïnvloeden.

Ik kom op mijn 39e en dit is een kapsel dat ik lange tijd heb gedragen, waarbij ik probeerde het minder te laten zien, het voorste deel naar achteren nam en probeerde mijn haarverlies minder zichtbaar te maken en haarvezels of zwarte gekleurde shampoo te gebruiken.

Op mijn 40e en 41e probeer ik opnieuw hetzelfde kapsel te doen, maar ook dat valt nog steeds op, en op mijn 42e is het een beslissend moment waarop ik zie dat er iets niet helemaal goed is, want het wordt steeds erger, mijn alopecia gaat achteruit.

Er zijn dagen geweest waarop iemand tegen me zei dat ik mijn haar moest kaalscheren, wat ik nog steeds zeg dat het een optie is die je kunt overwegen, maar in mijn geval zie ik mezelf niet kaal, het overtuigt me niet, maar ik zie dat veel meiden het doen en dat het ze best goed staat. Er zijn zelfs beroemdheden met alopecia die dat doen, zoals ik laat zien in deze video:

Vanaf dat moment ging ik me afvragen of ik iets moest doen en toen was ik al bezig geweest met het onderwerp toppers, haarprothesen, maar ik wist niet goed welk effect het zou hebben.

Ik begin een haartopper te gebruiken

Dit is een foto van de eerste dag dat ik de topper draag en nadat ik naar de kapper was geweest.

Ik herinner me dat ik naar de kapper ging, er waren vrienden ons komen bezoeken en we gingen samen lunchen. Een vriendin die we een paar jaar niet hadden gezien, merkte niets; stel je voor, ze had me al een paar jaar niet gezien, vlak voor de pandemie, dus ook al was mijn gebrek aan haar vrij duidelijk, die dag had ze het niet eens door en de mensen die ik op dat moment leerde kennen, merkten het ook niet.

Nou, dat is mijn blije gezicht als ik mezelf met haar zie.

In deze laatste jaren, en wat het voor mij betekent om te kunnen uitgaan, reizen en foto's van mezelf of met mijn gezin te kunnen maken, is onbetaalbaar. Ik voel me veel beter.

Vanaf die foto waarop ik mezelf zo slecht zag en besloot geen foto's meer te maken, tot nu, jullie kunnen je wel voorstellen wat dat voelt, en dat is slechts een van de voordelen die het besluit om een haarprothese te gebruiken me heeft gegeven.

Me niet hoeven zorgen te maken over hoe mijn haar er 's ochtends bij ligt, of ik het moet wassen of niet, of ik zo de deur uit ga en het heel koud is en als ik me moet wassen, ik met nat haar moet gaan of het moet föhnen zodat het er wat beter uitziet; dat zijn dingen die mijn leven niet meer ingewikkelder maken, want ik doe mijn topper op en klaar.

Conclusie

Nou, dat is mijn traject vanaf de adolescentie tot nu. Tot nu toe, zoals ik al zei, als je terugkijkt kun je een beetje beter zien hoe het proces was; daarom laat ik het zien voor het geval je je herkent in dit soort foto's

Als je iets soortgelijks meemaakt, denk ik dat er op dit moment, en vooral als je jong bent, veel meer behandelingen zijn die werken, en die zijn talrijker dan vroeger, dus het is iets wat je met je dermatoloog kunt bespreken.

Ik wil je ook zeggen dat het niet erg is, je staat er niet alleen voor, er zijn heel veel vrouwen die dit doormaken en ik denk dat men het heeft over 30-40, zelfs 50% van de vrouwen die op een bepaald moment in hun leven te maken krijgen met een of andere vorm van haaruitval.

In het geval van androgene alopecia is het iets wat vrij vaak voorkomt bij Europese vrouwen. We hebben heel fijn haar en het schijnt een vrij veelvoorkomend auto-immuunprobleem te zijn, dus er zijn veel vrouwen die hetzelfde hebben, dus je bent niet de enige.

Hoe meer zichtbaarheid we geven, hoe makkelijker het zal zijn om het te accepteren en ook om de verschillende opties die er zijn te accepteren.

Als je voor een behandeling wilt gaan, als je je hoofd wilt kaalscheren, als je niets wilt doen, als je een haarprothese wilt dragen, nou, elk van die opties is geldig en ze zullen steeds vaker door de rest van de samenleving worden geaccepteerd.

Als je jezelf hebt herkend in een van deze foto's of als je verhaal hetzelfde, vergelijkbaar of anders is geweest of is, laat het me dan alsjeblieft weten in de reacties van de YouTube-video.

Zorg goed voor jezelf en schrijf me op WhatsApp als je een gratis consult wilt.

Doei.